Διαβάζοντας στη νεότητά μου την «Ιθάκη» του Καβάφη, ο στίχος που σταμάτησα περισσότερο να στοχαστώ ήταν «…λιμένας πρωτοϊδωμένους…». Κι αυτό γιατί η γοητεία του καινούργιου, το να μη σε καταπίνει η ρουτίνα και να βρίσκεις τη χαρά στη διαδρομή με έβαλε σε σκέψεις ώστε να σταματήσω να το φαντάζομαι θεωρητικά. Ήθελα να το κάνω πράξη. Με ένα τρόπο όμορφο και εσωτερικό. Χρόνια μετά, του έδωσα σάρκα και οστά με ένα project που είχε να κάνει με 104 μαραθωνίους σε μέρη που ταξίδευα, έναν κάθε εβδομάδα. Από το 2018 έως το τέλος του 2019. Δυστυχώς μεσολάβησε η πανδημία του κορονοϊού οπότε το project ολοκληρώθηκε λίγο αργότερα.
Οι 104 Μαραθώνιοι σε 104 εβδομάδες, οριοθετούσαν το στίχο του ποιήματος «να εύχεσαι να είναι μακρύς ο δρόμος». 104 διαφορετικά μέρη, 104 διαφορετικές αφετηρίες και τερματισμοί. Κάθε εβδομάδα κι ένα «πρωτοειδωμένο λιμάνι», μια νέα γεωγραφία, ένας νέος κόσμος. Το κέρδος δεν ήταν η Ιθάκη μου, ήταν η ίδια η γεμάτη, απαιτητική, εβδομαδιαία ροή του ταξιδιού.
Δεν ξέρω αν μετά από το Project αυτό έδωσα νόημα στο στίχο «…έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα…», αλλά σίγουρα ευχαριστήθηκα ώρες με τον εαυτό μου, με φίλους, με άγνωστα μέρη που τώρα έχουν γίνει δικά μου, με συναισθήματα που τα ανακαλώ κάθε φορά που ταξιδεύω.