Ιστορικές Διαδρομές

Πριν από 25 χρόνια και βάλε, σ’ ένα επαγγελματικό ταξίδι στη Δανία, βρέθηκα σε ένα τραπέζι με συναδέλφους από διάφορες χώρες. Όταν απάντησα στην ερώτηση “Where are you from?” με το “from Greece”, κάποιος σχολίασε χαμηλόφωνα:
“… too much history…too much history…”

Το είπε με θαυμασμό, αλλά εγώ ένιωσα αμήχανα.
Συνειδητοποίησα πως, αν και Έλληνας, ήξερα ελάχιστα για την Ιστορία μου. Δεν μπορούσα να απαντήσω με σιγουριά ούτε για τον Μαραθώνα, ούτε για τον Φειδιππίδη, ούτε για τις Θερμοπύλες.

Κράτησα εκείνη τη στιγμή μέσα μου.

Χρόνια μετά, ήρθαν οι υπεραποστάσεις. Και τότε ξαναγύρισα σ’ εκείνο το τραπέζι. Σκέφτηκα:
Γιατί να μη διαβάσω Ιστορία; Και γιατί να μη γνωρίσω τις διαδρομές της μέσα απ’ το σώμα και τη μνήμη;

Έτσι γεννήθηκε αυτό το ταξίδι. Ένα project με τίτλο Ιστορικές Διαδρομές, όπου μέσα από το τρέξιμο έψαξα να καταλάβω όχι μόνο τις διαδρομές, αλλά και το νόημά τους.

Μαραθώνας – Αθήνα

Η μάχη του Μαραθώνα το 490 π.Χ. δεν τελείωσε με τη νίκη των Αθηναίων. Ο στρατός, οπλισμένος, έτρεξε πίσω στην Αθήνα για να την προλάβει πριν φτάσουν οι Πέρσες με τα πλοία.
Δεν περίμεναν τα εύσημα. Είχαν καθήκον. Η μάχη αυτή δεν ήταν απλώς μία στρατιωτική επιτυχία. Ήταν η αρχή της ιδέας ότι μια ελεύθερη πόλη μπορεί να σταθεί απέναντι στην αυτοκρατορική εξουσία.

Αγώνας: Κλασικός Μαραθώνιος Αθηνών
Συμμετοχές: 10

Καλύτερος χρόνος: 3:31 (2012) – Θέση 669/6368

Τερματισμός στο Καλλιμάρμαρο. Όσοι έχουν τερματίσει γνωρίζουν την αξία των τελευταίων 500 μέτρων

Αθήνα – Σπάρτη

Ο Φειδιππίδης πήγε στη Σπάρτη το 490 π.Χ. να ζητήσει βοήθεια. Δεν του την έδωσαν. Κι όμως γύρισε πίσω. Δεν κατέρρευσε.
Η Ιστορία τον θυμάται όχι επειδή πέτυχε, αλλά επειδή δεν εγκατέλειψε.

Η Σπάρτη εκείνης της εποχής δεν είχε τείχη. Γιατί είχε πολίτες. Αυτό με άγγιξε περισσότερο απ’ όλα.

Αγώνας: Σπάρταθλον (246 χλμ)
Συμμετοχή: 1
Χρόνος: 33:52 (2017) – Θέση 145/380

Όχι Ελθέ Λαβέ αλλά Μολών Λαβέ (κόπιασε να τα πάρεις)

Αρχαία Νεμέα – Αρχαία Ολυμπία

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες απ΄το 776 π.Χ. γίνονταν εν καιρώ πολέμου, και όμως επέβαλλαν εκεχειρία. Μια κοινωνία που μάθαινε να σταματά τον πόλεμο για χάρη του αγώνα.

Η εκκίνηση δόθηκε στο αρχαίο στάδιο της Νεμέας, ανάμεσα σε χαραγμένα ονόματα αθλητών. Ένιωσα την αμφιβολία τους. Είχα ακριβώς τον ίδιο φόβο. Οι αγώνες τότε δεν ήταν ούτε θέαμα, ούτε επιβεβαίωση. Ήταν τελετή.

Αγώνας: Ολύμπιος Δρόμος (180 χλμ)
Συμμετοχή: 1
Χρόνος: 24:20 (2018) – Θέση 14/106

Η ανώτατη τιμή για τον Αθλητή που τερματίζει τον αγώνα.
Να περπατήσει μόνος του στο Αρχαίο Στάδιο των Ολυμπιακών Αγώνων του 776 π.Χ.

Δελφοί – Πλαταιές

Η Μάχη των Πλαταιών το 479 π.Χ. ήταν η τελευταία πράξη των Περσικών Πολέμων. Οι Έλληνες νίκησαν και τερμάτισαν την περσική απειλή. Ο Ευχίδας έτρεξε από τους Δελφούς στις Πλαταιές για να φέρει καθαρτήριο πυρ στους νικητές. Όχι για να γιορτάσουν, αλλά για να εξαγνιστούν. Η Ιστορία λέει ότι πέθανε από την υπερπροσπάθεια.
Η κάθαρση μετά τη νίκη δείχνει ότι δεν είναι όλα θρίαμβος. Υπάρχει και η ευθύνη.

Αγώνας: Ευχίδειος Άθλος (107,5 χλμ)
Συμμετοχές: 2
Καλύτερος χρόνος: 11:04 (2016) – Θέση 7/128

Πλαταιές – Δελφοί

Η αντίστροφη πορεία. Όχι η διαδρομή της ανάγκης, αλλά του σεβασμού. Της επιστροφής.
Αυτή η πορεία ήταν αφιερωμένη στην ενδοσκόπηση. Ξεκινάς από τον τόπο της μάχης και ανεβαίνεις προς τον τόπο της μαντείας. Από τη δράση στη σκέψη.

Αγώνας: Ευχίδειος Άθλος (107,5 χλμ, αντίστροφη)
Συμμετοχές: 2
Καλύτερος χρόνος: 12:16 (2017) – Θέση 18/108

Όταν τα κορμιά κουβαλούν την ίδια κούραση και οι καρδιές την ίδια συγκίνηση

Πέλλα – Θεσσαλονίκη

Ο Αλέξανδρος (356–323 π.Χ.) ήξερε ποια πόλη να καταστρέψει και ποια να σώσει. Ήξερε ότι ο πόλεμος δεν είναι μόνο καταστροφή του παλιού, μπορεί να γίνει και δημιουργία του νέου.
Το είχε μάθει από τους δασκάλους του.

Αγώνας: Μαραθώνιος “Μέγας Αλέξανδρος”
Συμμετοχές: 10
Καλύτερος χρόνος: 3:25 (2017)- Θέση 266/1543

Τερματισμός στην πόλη «Θεσσαλών  Νίκη» 353 π.χ

Θεσπιές – Θερμοπύλες

Η Μάχη των Θερμοπυλών, 480 π.Χ. Όλοι γνωρίζουν τους 300 Σπαρτιάτες Αυτή τη φορά δεν σκέφτηκα τον Λεωνίδα σε αυτή τη διαδρομή.
Σκέφτηκα τους 700 Θεσπιείς που επέλεξαν να μείνουν μαζί του, παρότι είχαν το δικαίωμα να φύγουν.
Δεν ζήτησαν τίποτα. Ούτε δόξα, ούτε αναγνώριση.
Έμειναν γιατί ένιωθαν ότι έτσι έπρεπε.
Αυτό είναι ηθική.

Αγώνας: Στα Χνάρια των Ηρώων (102 χλμ)
Συμμετοχή: 1
Χρόνος: 12:11 (2025) – Θέση 18/90

 

View this post on Instagram

 

A post shared by Christos D Katsanos’ Advendure Life (@advendurelife)

Όλες αυτές οι διαδρομές δεν ήταν απλώς αγώνες.
Ήταν αφορμές να μάθω την Ιστορία όχι μέσα από σελίδες, αλλά μέσα από δρόμους.
Να νιώσω, έστω και λίγο, αυτό που έσπρωξε εκείνους τους ανθρώπους να κάνουν το αδιανόητο.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά;
Για να τα θυμάμαι.

Αλλά κι αν κάποιος το διαβάσει και θελήσει να μάθει περισσότερα για την Ιστορία, ή να δοκιμάσει να τρέξει έστω και μία από αυτές τις διαδρομές, τότε ίσως κάτι από όλο αυτό βρει τον δρόμο του.

Και αν δεν διαβάσει, κι αν δεν τρέξει, αρκεί να σταθεί μια μέρα σε έναν τέτοιο τόπο,
και να ακούσει τη σιωπή.

Και ίσως τότε καταλάβει ότι
η Ιστορία δεν είναι παρελθόν.

Είναι δρόμος.